DR Konga

Telewizja Demokratycznej Republiki Konga wyrosła z pojedynczego rządowego sygnału w Kinszasie w pole, w którym prywatne kanały relacjonują życie kraju wielkości kontynentu.

Jak telewizja dotarła do Konga

Nadawca państwowy wywodzi się z Radio Congo Belge, założonego przez władze kolonialne w 1940 roku i odrodzonego po niepodległości jako Radiodiffusion Nationale Congolaise. Telewizja zaczęła się w Kinszasie w listopadzie 1966 roku, gdy służba dodała obraz do dźwięku i przyjęła nazwę Radio-Television nationale congolaise: trzy godziny każdego wieczoru na kanale 5, w ramach umowy o współpracy z Francją, a wkrótce dodano drugą służbę w Lubumbashi. Przemianowana na Tele-Zaire w 1972 roku i zreorganizowana jako Office Zairois de Radiodiffusion et de Television w 1981, odzyskała obecną nazwę RTNC w 1997 roku. Przez dziesięciolecia państwowy obraz był jedynym; liberalizacja lat dziewięćdziesiątych otworzyła eter dla nadawców prywatnych, zaczynając od Antenne A w 1991 roku, a powrót pokoju w latach dwutysięcznych pozwolił polu się rozprzestrzenić - do 2005 roku sama Kinszasa liczyła około dwudziestu lokalnych stacji.

RTNC i pole prywatne

RTNC pozostaje jedynym publicznym nadawcą o zasięgu krajowym, pokrywającym około 70 procent terytorium i nadającym po francusku oraz w czterech językach narodowych - lingala, kikongo, suahili i cziluba. Wokół niej komercyjne i kościelne stacje tłoczą się w eterze Kinszasy, Lubumbashi i miast prowincjonalnych; większość ma zasięg lokalny, a wiele wyrosło ze stacji radiowych, dzieląc z nimi personel i sprzęt. Niektóre stały się trofeami politycznymi: w 2000 roku państwo przejęło Canal Kin i RTKM, zwracając je właścicielom pod koniec 2001 roku.

Wiadomości i programy ogólne

Baraka Television stoi po stronie informacyjnej kongijskiej oferty, śledząc wydarzenia krajowe, podczas gdy EVI TV niesie rozrywkę szerokiej publiczności.

Filmy i nauka

Lollywood HD TV to filmowa półka oferty, a RL PRO TV przynosi programy edukacyjne - cenną usługę w kraju, gdzie telewizja często pełni rolę klasy szkolnej. W kraju, gdzie druk rzadko wykracza poza stolicę, a radio wciąż prowadzi, telewizja pozostaje zasadniczo miejskim oknem - a kongijskie kanały nauczyły się wyciskać maksimum z ograniczonych środków.